Ik zat op een terras in Thailand toen er een man ging zitten zonder shirt. Geen strandtent. Geen zwembad. Gewoon een normaal restaurant waar mensen zaten te eten op het terras.

Niemand zei er iets van.

Even later kwamen er nog twee het terras op. Ontbloot bovenlijf, roodverbrande schouders, zonnebril nog op alsof ze rechtstreeks van een ligbed waren opgestaan en vergeten waren waar ze terecht waren gekomen.

En ik merkte dat het me steeds vaker opvalt.

Niet alleen in Thailand trouwens. Ook in andere landen zie ik het gebeuren. Maar toch zit daar verschil in. In Griekenland hebben we een paar keer meegemaakt dat mensen gewoon werden weggestuurd. Daar trok iemand blijkbaar wel een grens. In Thailand lijkt die grens soms langzaam te verdwijnen.

Misschien klinkt het klein.
Een shirt.

Maar voor mij gaat het ergens anders over.

Over het idee dat sommige mensen op vakantie ineens alles loslaten. Alsof respect voor een plek, cultuur of omgeving minder belangrijk wordt zodra de temperatuur stijgt.

Ik vraag me soms af wanneer dat veranderd is.

Want de meeste mensen zouden in Nederland ook niet zonder shirt een restaurant binnenlopen of aan tafel schuiven in een café midden in de stad. Toch gebeurt het in het buitenland ineens wel. Alsof vakantieland automatisch betekent dat alles moet kunnen.

En misschien ben ik ouderwets.
Dat kan.

Maar ik blijf het een vreemde ontwikkeling vinden dat we vrijheid steeds vaker verwarren met nergens meer rekening mee hoeven houden.

Je bent ergens te gast.

Dat gevoel raak je toch niet kwijt zodra je slippers aantrekt.

Of zie ik dat verkeerd?

Liefs,
Erica de Winter

Dit is een onderdeel van de reeks ‘Tussen Thailand en Thuis’ en is eerder verschenen op het Thailand-forum Olleke Bolleke.