In Nederland is een stoep meestal bedoeld om over te lopen. Op de plekken in Thailand waar ik kom, heeft een stoep vaak veel meer functies. Je begint vol goede moed aan een wandeling. De eerste meters gaan prima. Dan staat er een scooter. Daarnaast een kledingrek, een paar plantenbakken en een tafeltje waarop iemand eten staat klaar te maken. Iets verderop ligt een hond precies in het midden te slapen. De stoep is er nog wel. Je kunt hem alleen niet meer zien.

In het begin probeerde ik koppig op de stoep te blijven lopen. Daar is hij tenslotte voor. Maar Thailand trekt zich weinig aan van mijn Nederlandse logica. Soms houdt de stoep ineens op. Soms zit er een hoogteverschil in waarvoor je bijna bergschoenen nodig hebt. En soms staat hij zo vol dat je er alleen zijdelings langs kunt. Dus stap je de weg op. Daar komt natuurlijk net een scooter aan. Je wacht even, loopt een paar meter over de straat en klimt vervolgens weer de stoep op. Om daar meteen voor een geparkeerde brommer te staan. Wandelen in Thailand is geen gewone wandeling. Het is een hindernisbaan zonder startnummer.

Wat mij vooral opvalt, is dat de Thai er zelf nauwelijks moeite mee lijken te hebben. Ze stappen ergens overheen, lopen ergens tussendoor of wringen zich langs een paal alsof ze nooit anders hebben gedaan. Ondertussen probeer ik met de concentratie van iemand die een moeilijk parcours aflegt overeind te blijven.

De stoep is hier ook niet alleen een looppad. Het is een verlengstuk van een winkel, restaurant, woning of werkplaats. Er wordt gekookt, gegeten, verkocht en gerepareerd. Er staan tafels, stoelen, emmers, dozen en soms complete uitstallingen. Het dagelijks leven speelt zich er gewoon af. Dat maakt een wandeling ook leuk. Terwijl je probeert niet te struikelen, zie je van alles. Iemand maakt eten klaar. Een kapper wacht op een klant. Een monteur sleutelt aan een scooter en een paar meter verder zit iemand rustig de was op te vouwen.

Toch vraag ik me geregeld af hoe iemand met een rolstoel, rollator of kinderwagen hierlangs komt. Ik heb mijn handen soms al vol aan mezelf.

Inmiddels heb ik mijn verwachtingen aangepast. Ik ga niet meer automatisch ervan uit dat ik over de stoep kan lopen. Ik kijk vooruit, schat de situatie in en kies de route die op dat moment het meest haalbaar lijkt. Soms is dat over de stoep, soms over de straat en soms moet ik gewoon omkeren omdat een slapende hond heeft besloten dat de route vandaag gesloten is.

Waar is de stoep gebleven? Hij is er nog. Hij wordt alleen even voor iets anders gebruikt.

Hartelijke groet,
Erica de Winter

Dit is een onderdeel van de reeks ‘Tussen Thailand en Thuis’ en is eerder verschenen op het Thailand-forum Olleke Bolleke.