Oude materialen met een nieuw verhaal

Soms vind je schoonheid in wat anderen misschien niet meer zien: een oud kopje, een theepot, een stuk speelgoed of een vergeten poppenhoofdje. Het zijn voorwerpen die hun oorspronkelijke functie hebben verloren en gemakkelijk worden weggegooid. Waar een ander rommel ziet, zie ik mogelijkheden.

Door materialen bij elkaar te brengen die op het eerste gezicht niet bij elkaar horen, ontstaan nieuwe figuren. Een kopje krijgt een gezicht, een theepot een karakter. Een parelketting of een ander onverwacht detail zorgt voor iets speels en soms ook iets grappigs.

Alle onderdelen hebben al een leven achter zich. Ze zijn gebruikt en misschien uiteindelijk vergeten. De sporen daarvan mogen zichtbaar blijven. Ik voeg een nieuw hoofdstuk toe aan het verleden, zonder het uit te wissen.

Anders kijken

Voor mij zijn de kunstkopjes meer dan grappige objecten. Ze gaan over de manier waarop we kijken. Iets wat oud of beschadigd is, verliest niet automatisch zijn waarde. Soms moet je het alleen even omdraaien of met nieuwe ogen bekijken. Dan ontdek je mogelijkheden die je eerder niet zag.

Zo kijk ik ook naar mensen, niet eerst naar wat iemand niet meer kan of naar wat niet binnen de norm past, maar naar wat er nog wél aanwezig is. Met aandacht en verbeelding kan iets zichtbaar worden wat lange tijd over het hoofd is gezien.

Een nieuw verhaal

Elk kunstkopje is uniek. Het brengt verleden en heden, serieus en speels bij elkaar. Misschien moet je erom lachen. Misschien blijf je er even bij stilstaan. Waar kwamen de voorwerpen vandaan en wie heeft ze ooit gebruikt? Welk karakter herken jij in het gezicht?

De kunstkopjes laten zien dat we niet altijd iets nieuws nodig hebben om iets bijzonders te maken. Soms is alles al aanwezig. Je moet het alleen willen zien en op een andere manier durven samenbrengen.

Kijk nog eens. Wat voor een ander afgedankt lijkt, kan nog altijd het begin van iets moois zijn.