De Thaise honden hebben altijd voorrang

In Nederland moet je een hond leren om netjes op zijn plaats te blijven. In Thailand lijkt het precies andersom. Daar hebben de honden hun plaats allang uitgekozen en mogen de mensen er netjes omheen lopen.

Je kent ze vast wel, die honden die midden op de stoep liggen te slapen alsof ze persoonlijk eigenaar zijn van de hele straat. Het liefst op precies dat ene stukje schaduw waar jij eigenlijk ook graag zou willen staan. En denk maar niet dat ze voor je opzijgaan. Waarom zouden ze? Ze lagen er tenslotte het eerst.

Wat mij altijd verbaast, is hoe ontspannen ze erbij liggen. Terwijl de scooters voorbijrazen, ligt zo’n hond languit op zijn rug met vier poten in de lucht, alsof hij een vijfsterrenresort heeft geboekt. Het enige wat nog ontbreekt, is een ober die hem een bakje water komt brengen. Zijn zwaarste inspanning van de dag is waarschijnlijk de verhuizing van de ene schaduwplek naar de andere.

In Nederland zou er binnen tien minuten iemand bellen dat er een hond losloopt, en daarna volgt een discussie over wie er verantwoordelijk is. In Thailand stappen mensen er gewoon omheen. De hond ligt daar, dus daar ligt de hond. Probleem opgelost.

En dan heb je nog de honden die zich gedragen alsof ze een officiële functie hebben. Ze liggen bij de ingang van een restaurant en houden nauwlettend in de gaten wie er naar binnen gaat. Niet omdat ze zo geïnteresseerd zijn in de gasten, maar omdat er misschien iemand een stukje kip laat vallen. Ik verdenk sommige honden ervan dat ze de openingstijden van alle restaurants in de buurt beter kennen dan de eigenaren zelf.

Al moet ik eerlijk zeggen dat ik bij die temperaturen zelf ook niet altijd even actief ben. Misschien begrijpen die honden het leven in Thailand gewoon beter dan wij. Waarom zou je je druk maken als je ook lekker in de schaduw kunt liggen?

Niet elke straathond is even vriendelijk, dus bij een onbekende hond blijf ik voorzichtig. Maar die ontspannen slapers die je overal ziet, horen voor mij net zo bij Thailand als de zon.

Dus ik ben benieuwd. Kennen jullie ook zo’n hond die altijd op precies dezelfde plek ligt en inmiddels een plaatselijke beroemdheid is geworden? Vertel vooral waar, want in januari ben ik weer in Thailand en wie weet kom ik hem tegen.

Hartelijke groeten,

Erica de Winter

Dit is een onderdeel van de reeks ‘Tussen Thailand en thuis’ en is eerder verschenen op het Thailand-forum Olleke Bolleke.

Deel dit verhaal, kies je platform!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Alles mag … tot het ongemakkelijk wordt

Ik ben kunstenaar en ga graag naar musea, dus het Love in Museum in Pattaya sloeg ik niet over. Ik verwachtte geen klassiek museum, dat zag je al aan de buitenkant. Binnen kwam ik in een wereld terecht waar niets helemaal klopte en waar je niet alleen kijkt, maar ook

Bier met ijs

In Thailand kun je een ijskoud biertje bestellen en er toch een glas vol ijsblokjes bij krijgen. Het flesje komt koud uit de koelkast, maar dat is kennelijk nog niet koud genoeg. Zonder aarzelen wordt het bier over de ijsblokjes geschonken. Voor veel Nederlanders is bier met ijs bijna heiligschennis.

Blijf je of ga je terug

Ik zit gewoon in Nederland als ik eraan denk.Aan Thailand en aan de mensen die er zijn gebleven. Nederlanders die er wonen, werken, leven. Soms kort en soms al jaren. Als ik met ze praat, gaat het eerst over de fijne dingen.Het weer, het tempo, de vrijheid en de ruimte