Ik ben Erica de Winter, sociaal ondernemer uit Nederland. Ik werk met mensen met dementie en kom regelmatig in Thailand. Deze keer had ik een afspraak bij Baan Kamlangchay, een kleinschalige woonplek voor mensen met dementie, opgericht door Martin Woodtli. Al bijna vijfentwintig jaar zet hij zich in voor deze kwetsbare groep in Thailand.

In mijn werk gebruik ik creativiteit om verbinding te maken. Soms in de vorm van gesprekken, soms via kunst, soms met Dobby: een klein turquoise eendje met gouden barstjes dat symbool staat voor dementie. Ook dat verhaal bracht mij opnieuw naar Thailand.

Wat Martin daar heeft opgebouwd, is indrukwekkend in zijn eenvoud. Geen grote instelling, maar een thuis. Bewoners eten samen aan lange tafels, wandelen door de tuin, zitten in de schaduw van de bomen. Thaise zorgverleners die hen door en door kennen, zijn er niet om taken af te vinken, maar om er te zijn. Een hand op een schouder. Een glimlach die wordt herkend, ook als woorden niet meer komen.

De warmte die ik zo ken van Thailand, die oprechte en stille vriendelijkheid, leek hier een extra laag te krijgen. Alsof de cultuur zelf meewerkt aan de zorg.

Het zette mij aan het denken. In Nederland doen we ons best, maar ons zorgsysteem is druk en sterk georganiseerd rond regels en tijd. Wat ik hier zag is niet één op één te kopiëren. Maar de houding wel. Het besef dat iemand met dementie in de eerste plaats een mens is. Met een geschiedenis, gewoontes en behoefte aan nabijheid.

Baan Kamlangchay laat zien dat kwaliteit van leven mogelijk blijft, ook wanneer herinneringen vervagen. Thailand heeft me dat opnieuw laten voelen.

Wie meer wil lezen over dit project kan informatie vinden via https://www.alzheimerthailand.com

Liefs,
Erica de Winter

Dit is een onderdeel van de reeks ‘Wat ik zie in Thailand’ en is eerder verschenen op het Thailand-forum OllekeBolleke.