Ik zat in Thailand op een plek waar veel mensen samenkomen. Toeristen uit allerlei landen, ieder met hun eigen manier van kijken en doen.

In het begin valt het niet eens zo op. Het is druk, levendig en iedereen beweegt door elkaar heen. Maar als je iets langer kijkt, ga je andere dingen zien.

Mensen die overal foto’s van maken zonder echt te zien waar ze zijn. Die een tempel binnenlopen alsof het een attractie is, en praten alsof ze alleen zijn, terwijl anderen juist stil worden. Op zichzelf zijn het kleine dingen, maar samen verandert het de sfeer.

Bij de ingang van een tempel werd een vrouw voor me vriendelijk gevraagd haar schouders te bedekken. Het was geen strenge toon, eerder een rustige vraag. Ze zuchtte hoorbaar, rolde met haar ogen en trok met tegenzin iets over haar schouders heen.

Het duurde maar een paar seconden, maar het bleef hangen.

Ik ga er niet omheen draaien. Soms stoor ik me echt aan het gedrag van toeristen. En ja, ik merk dat ik me op sommige momenten meer erger aan mensen uit bepaalde landen, zoals Rusland en India. Dat voelt ongemakkelijk om zo op te schrijven, maar het is wel wat ik zie.

Niet iedereen natuurlijk. Er zijn genoeg mensen uit die landen die zich juist met aandacht en respect bewegen. Maar ik zie ook gedrag dat iets anders laat zien. Een houding die bijna vanzelfsprekend lijkt, alsof de plek er is voor jou en niet andersom.

En dat is wat schuurt.

Niet waar iemand vandaan komt, maar hoe makkelijk het lijkt om te vergeten dat je ergens te gast bent.

Dat gevoel bleef hangen, niet als boosheid maar als ongemak, ook omdat ik daar zelf ook rondloop en dus net zo goed onderdeel ben van die groep toeristen.

In Nederland zeggen we vaak dat we tolerant zijn en dat we open staan voor anderen, en ergens geloof ik dat ook wel. Maar soms vraag ik me af wat we daar precies mee bedoelen, en of die openheid ook betekent dat we rekening houden met de plek waar we zijn en met de mensen die daar wonen.

Want respect zit niet in grote woorden, maar in hoe je je beweegt op een plek die niet van jou is. In hoe je kijkt, hoe je reageert en soms ook in het besef dat je niet overal doorheen hoeft.

Je bent hier te gast.

Liefs,

Erica de Winter

Dit is een onderdeel van de reeks ‘Tussen Thailand en Thuis’ en is eerder verschenen op het Thailand-forum Olleke Bolleke.