Dromerige Chandra

Marco is wit met blauwe bloemen, als het mooiste servies uit de kast. Je ziet hem meteen staan. Een vleugje Delfts blauw, en toch helemaal zichzelf.

Truus staat stevig tussen de grijze en gele verfstreken, met haar gekrulde hoorns. Ze kijkt je recht aan, trots op wie ze is. Ze hoeft niemand iets te bewijzen.

Mehmet draagt een kroon tussen zijn hoorns en kijkt je rustig aan. Zijn vacht glanst in alle kleuren van een pauw. Moed zit niet in hard roepen, maar in rechtop

Fatima zit in een nest van bloemen, met kleine vogeltjes om zich heen. Tegen het zonnige geel fonkelt ze van levenslust. Waar zij is, wordt het vanzelf een beetje lichter.

Chandra kijkt met halfgesloten ogen, alsof ze met haar gedachten ergens anders is. Haar lange vacht golft in roze, rood en blauw. Ze neemt de tijd en nodigt jou uit

Saars vacht bestaat uit bloemblaadjes in warme tinten oranje en goud. Ze kijkt rustig en zeker, alsof ze weet dat ze er mag zijn. Zij laat zien dat je kunt

Om Mies heen dansen lijnen, krullen en kleine hartjes, als muziek die je kunt zien. Ze kijkt je zacht aan vanuit al die kleur. Waar Mies komt, komt beweging.

Lola valt op met haar zwarte gezicht tussen de warme oranje wol. Haar gouden ogen lichten op in het donker. Ze laat zich niet wegzetten als het zwarte schaap: ze

Kofi heeft hoorns en een blik die zegt dat hij weet wat hij wil. Om hem heen spat de verf alle kanten op, als graffiti op een Dordtse muur. Zonder

Kees is geschilderd in dikke lagen verf, in alle kleuren die er zijn. Netjes is hij niet, en dat hoeft ook niet. Hij laat zien hoeveel kleur er in één