Op een markt in Jomtien zat een oude vrouw tussen de kraampjes. Niet achteraf, niet uit het zicht, gewoon midden tussen de mensen. Haar kleindochter naast haar, beiden kijkend naar wat er voorbijkwam. Niemand die er iets bijzonders in zag. Het hoorde er gewoon bij.
Dat kleine tafereel bleef me bij.
Als je in Thailand rondloopt, valt er iets op dat niet meteen schreeuwt om aandacht. Het zit in kleine gebaren. In hoe jongere mensen hun stoel aanbieden. In hoe families samen eten, meerdere generaties aan één tafel. In de vanzelfsprekendheid waarmee ouderen deel uitmaken van het dagelijks leven.
Ouderdom lijkt hier niet iets dat weggestopt moet worden. Het hoort erbij. In het straatbeeld, in de tempel, op de markt. Ik zie grootouders die mee naar buiten gaan, die zitten tussen de anderen, niet apart maar onderdeel van het geheel.
Misschien is het cultuur. Misschien is het de gemeenschap. Misschien is het gewoon hoe mensen hier met elkaar zijn. Wat het ook is, het raakt me.
In mijn werk met mensen met dementie zie ik hoe belangrijk het is om iemand te blijven zien als mens. Niet als diagnose, maar als iemand met een verhaal, een geschiedenis en behoefte aan nabijheid. In Thailand lijkt dat respect voor ouderen diep verankerd te zijn. Niet luid, maar stil aanwezig. Niet als beleid, maar als gewoonte.
Dat betekent niet dat alles In Thailand perfect is. Elk land heeft zijn eigen uitdagingen. Maar de houding inspireert me. De vanzelfsprekende plek van ouderen in de samenleving. Het idee dat zichtbaarheid iets is wat je elkaar gunt.
Het herinnert me eraan dat waardigheid niet ingewikkeld hoeft te zijn. Soms begint het bij simpelweg samen ergens zitten. Zichtbaar zijn voor elkaar.
En misschien is dat wel iets wat we overal kunnen koesteren.
Liefs,
Erica de Winter
Dit is een onderdeel van de reeks ‘Wat ik zie in Thailand’ en is eerder verschenen op het Thailand-forum OllekeBolleke.
