Rijbewijs keuring Grrrrr!!

In mei kreeg ik een brief van het Albert Schweizer Ziekenhuis met daarop een afspraak voor de neuroloog. Er stond verder niks bij, alleen de naam van de neuroloog en het tijdstip.
Nu krijg ik iedere week brieven met afspraken voor de fysio-, ergotherapie en de revalidatiearts. Dus ik nam aan dat dit om een controle ging.

Ik heb best wel een rare gewoonte, ik google alle artsen waar ik naar toe moet, dan weet ik wie ik voor me heb. Zo google ik dus ook deze neuroloog.
Google geeft aan dat deze meneer met pensioen is. Misschien klopt er iets niets dacht. Ik krijg vast een vervanger!

Ik meld me netjes bij de balie Neurologie. De mevrouw achter de balie zegt: “U komt voor uw rijbewijs keuring?” ” Uhh….nee dat geloof ik niet!” Ik laat haar de brief zien en zeg dat ik voor een afspraak kom met de neuroloog.
“Nou u komt wel degelijk voor uw rijbewijs keuring, wat denkt u dat u hier anders komt doen?”
“Ik kom de laatste 3 maanden 2 a 3 keer in het ziekenhuis voor allerlei zaken. Dus ik denk dat ik voor controle kom”.
“Ach, U zult het wel vergeten zijn”, zegt ze. Ik laat haar nog een keer die brief zien en vraag haar: “Ziet u hier op deze brief ergens rijbewijs keuring staan?” ” Nee dat niet, maar daar komt u wel voor!” Ze kijkt me aan of ik van een andere planeet kom.

Daar komt de neuroloog aan. Juist ja, die meneer die met pensioen is. Ik vertel hem dat ik het een rare gang van zaken vind. Ik laat u wel bellen door de CVA verpleegkundige, die legt het u allemaal nog wel een keer uit.

De neuroloog vraag hoe het met me gaat. Ik moet zeggen welke dag en welke datum het is. Ik moet een klein stukje heen en weer lopen, met mijn wijsvingers mijn neus aanraken.
Alles duurt 1 minuut. “Ik keur u goed”, zegt hij. “Nou dat is dan mooi”, antwoord ik.

“Maar u mag nog geen auto rijden, u moet eerst toestemming hebben van het CBR.
En u heeft iets niet goed gedaan”, zegt hij. “Wat dan?” U heeft niet gemeld bij het CBR dat u een herseninfarct heeft gehad.
“Dat zou de CVA verpleegkundige doen, is mij vermeld”. “Nee dat had u zelf moeten doen”.
“Oke en nu”.” Nu gaat u morgen naar de gemeente, daar haalt u een eigen verklaring, die vult u in. Die stuurt u op, ik stuur mijn rapport dan op. Dan hoort u van het CBR of u weer mag autorijden”.
Ik vertel hem nogmaals dat ik het allemaal erg vreemd vind. “U wordt gebeld” zegt hij en ik kan gaan.

Ik moet er de hele middag aan denken, want er klopt gewoon iets niet.
De volgende dag word ik gebeld door de CVA verpleegkundige. ” ja mevrouw, u had zelf het CBR in moeten lichten”. Ook tegen de verpleegkundige zeg ik dat ik dat niet wist en dat dit naar mijn weten nooit verteld is.  We komen er niet uit.
“Maar ik heb nog een vraag. Die neuroloog die mij gekeurd heeft is toch met pensioen”?
“Ja dat klopt, hij doet alleen nog maar rijbewijs keuringen”.

Toen viel bij mij natuurlijk meteen het kwartje. Ik kon het niet laten en zei; “Die meneer is daar zijn zakken aan het vullen dus”.
Ik was 1 minuut binnen en weet je wat dat kost, schrik niet € 95,- voor het onderzoek van de neuroloog. O ja, dan vergeet ik nog te vertellen dat de eigen verklaring € 40,- kost.

De neuroloog heeft mij wel goedgekeurd, maar nu is het nog maar de vraag of ik van het CBR wel toestemming krijg om weer te gaan rijden. Ik heb immers nooit gemeld dat ik een herseninfarct heb gekregen.

Jullie begrijpen wel dat ik boos ben! Wat een oplichterij!

Wordt vervolgd…………………

Logo Lock me Up - Free a Girl

Cheque in ontvangst nemen

Jullie weten allemaal dat er dit jaar geen hokjes in Dordrecht stonden voor de actie ‘Lock me up- Free a Girl’. Ik moest de actie nl. afzeggen i.v.m. mijn herseninfarct.

Nu liep ik samen met Dan een aantal weken geleden in het centrum. Er komt een meisje naar me toe en vraagt heel lief: “Mevrouw, heeft u wat over voor Free a Girl.”
“Maar natuurlijk” zei ik.  Ik keek eens rond en er liepen veel jongeren van het Da Vinci college in het centrum om aandacht te vragen en geld op te halen voor Free a Girl. Dat was zo mooi om te zien!

Nu ben ik gevraagd om morgen tussen 12.30 en 14.30 aanwezig te zijn bij DOOR. De leerlingen willen mij dan de cheque overhandigen.

Ik ben echt heel blij en super trots op de leerlingen van Da Vinci. Ze hebben toch maar mooi een actie op touw gezet voor Free a Girl.

 

 

 

Kijken naar kunst helpt bij NAH

Kijken naar kunst helpt bij mensen met NAH (niet aangeboren hersenletsel)
Hoe kunst inwerkt op het getroffen brein

Kunst kijken en bezig zijn met kunst, helpt bij de revalidatie van het getroffen brein bij NAH.
Wij gaan starten in Dordrecht met diverse projecten om kunst te maken met verschillende doelgroepen. Zowel afzonderlijk als met elkaar!
Wij laten zien dat in iedereen een kunstenaar schuilt.

De kunstwerken noemen we ‘blijmakers’ . In de eerste plaats omdat we er zelf blij van worden. In de tweede plaats omdat we er iemand anders blij mee kunnen maken.

Lees hier het artikel dat ik tegen kwam op internet: kijken naar kunst helpt bij NAH.

atelierruimte gezocht

Het idee is geboren, de plannen zijn bedacht en de contacten worden nu gelegd!

Druk bezig met het uitzetten van mijn idee: ‘blijmakers’.
Blijmakers zullen gemaakt gaan worden door mensen met NAH (niet aangeboren hersenletsel).
Natuurlijk kunnen er ook andere doelgroepen meedoen.

Nu eerst op zoek naar een ‘zorgatelier’ in Dordrecht!
Weet jij een ruimte? Wil je met ons samenwerken?
Graag hoor ik van je!
Je kan me bereiken via 06-20925035 of info@ericadewinter.nl

 

smiley verbaasd

Verbaasd!!!

Na een heerlijke vakantie op Kos kwamen we afgelopen dinsdag op Schiphol aan. We werden opgehaald door onze schoonzussen en ploften neer om iets te drinken.

We zitten lekker aan een glaasje als ik de volgende sms krijg: ” Dag Erica, we schrokken nogal te horen dat je bent getroffen door een herseninfarct. Het bericht bereikt ons nu pas, maar we hoorden dat het redelijk gaat met je. Zouden we morgenochtend even kunnen bellen met je?
Gr. AD de Dordtenaar.”

Ik denk meteen, wat is nu de meerwaarde om in de krant te zetten dat ik een herseninfarct heb gehad. Daar zit echt niemand op te wachten. Het is ook al 2 maanden geleden, dus het is niet echt nieuws.

Ik word gisteren gebeld en vertel dat ik eigenlijk het nut er niet van in zie dat het verhaal van mijn herseninfarct in de krant moet komen. De verslaggever dacht daar heel anders over. Hij vond het nieuws.
Misschien is zoiets wel schadelijk voor mijn bedrijf en denken opdrachtgevers dat ze me met rust moeten laten. Dat ze die leuke klussen nu even aan een ander gunnen om mij te ontzien.

De verslaggever was vastberaden en ging er een stuk over schrijven, of ik nu mee zou werken of niet. “U schrijft er blogs over, dus het is al openbaar” zei hij.
Dus ik heb zijn vragen netjes beantwoord, tot op zekere hoogte. Maar ik voelde al aan mijn water dat de kop natuurlijk niet zo zou zijn als ik zou willen

Al met al vind ik het best een positief artikel, maar het woord ‘sekspert’ had er voor mij niet hoeven staan. Ik had liever het woord ‘event makelaar’ gezien. Dat is nl. waar ik de afgelopen 2 jaar mee bezig ben. Het organiseren van evenementen!
Aan de ander kant snap ik ook dat het woord ‘sekspert’ beter scoort dan ‘event makelaar’.

Voor iedereen die interesse heeft in het artikel in AD de Dordtenaar, klik HIER.

Aan alle opdrachtgevers: “Ik ben gewoon aan het werk, al is het iets minder dan voorheen. U kunt mij gewoon benaderen voor leuke opdrachten!”

 

cz

Niet normaal!!

Ik vind het echt niet normaal en ben boos. Ja echt pissed off!!
Vroeger was het heel normaal en hoorde het er gewoon bij.
Je ging naar de apotheek om medicijnen te halen. Aan de balie legden ze alles keurig netjes uit. Logisch toch! In iedere andere winkel waar je een product haalt krijg je tenslotte ook uitleg!

Maar wat denk je? Voor het advies bij de apotheek moet je gewoon betalen! Te zot voor woorden, echt niet normaal!
Nee, ze zeggen niet van tevoren: “Mevrouw we gaan u iets uitleggen over de medicijnen, maar u moet wel betalen voor deze uitleg”.
Als ze dat nl. hadden verteld, dan had ik als antwoord gegeven: “Nou laat maar, ik lees de bijsluiter wel”.

Hoe ik erachter kwam. Gisteren viel de rekening van vorige maand van de zorgverzekeraar in de bus.
Weet je wat nog het ergst is. Gisteren ben ik weer bij de apotheek geweest en heb ik weer uitleg gekregen over de nieuwe medicijnen voor mijn bronchitis. Toen ik thuis kwam zag ik pas de brief van de vorige keer. Nou je snapt zeker wel, als ik dit eerder had geweten, hadden ze de uitleg niet hoeven geven.
Ik lees voortaan de bijsluiter wel!!

mindfulness

Mindfulness

De impact van een herseninfarct vraagt vaak om een nieuwe kijk op eigen denken, gevoel en gedrag. Een instrument in de vorm van Mindfulness helpt je om meer grip te krijgen op het dagelijks leven.

Wat is dat nou: Mindfulness.
Mindfulness, of aandachtstraining, is het tegenovergestelde van leven op de automatische piloot. Je komt dichter bij je gevoel, zonder er over te oordelen of er direct gevolg aan te geven. Je aanvaardt de situatie zoals die is en creëert zo ruimte om problemen van een andere kant te bekijken. Door dit proces te trainen, leef je intenser en kun je tegelijkertijd makkelijk ontspannen.

Dus……..jullie begrijpen het waarschijnlijk al. Deze week start ik met een cursus mindfulness.
Heb er erg veel zin in!!

Ik ben het eindelijk gaan doen

Afgelopen weekend ben ik het eindelijk gaan doen. Dat klinkt een beetje dramatisch misschien.
De afgelopen 6 weken heb ik toch tijd genoeg tijd gehad zou je zeggen. Nou, tijd zeker wel, maar totaal geen energie. Ik was gewoon te moe.
Zaterdag dacht ik, laat ik er nu ’s morgens eens mee beginnen. Gewoon doen!

En geloof me, ik heb gewoon genoten, het was heerlijk. Niet nadenken, geen fysio, geen ergo, geen psycholoog, geen maatschappelijk werk. Gewoon lekker bezig zijn. Alleen ik, mijn handen en mijn gedachten. Totale ontspanning, gewoon alles even vergeten……3 uur lang!

Ik hoor je al nadenken. Jij vraagt je natuurlijk af, wat ik dan gedaan heb?
Op zaterdagmorgen ben ik om 9 uur …….. gewoon een koe gaan schilderen!!
Geen echte natuurlijk, maar één van papier maché. Of die koe nou mooi geworden is of niet, dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit. Het doet er ook niet toe. Ik heb een aantal uren heerlijk ontspannend gewerkt.

Op zondag werd ik wakker en ben ik er eens over na gaan denken. Als dit voor mij zo ontspannend werkt, dan moet dat toch ook voor andere “patiënten” werken.
En toen……..ineens werd er een stukje van mijn hersens bereikt dat ik al een paar weken kwijt was. Mijn ideeën kanon ging weer werken. In mijn hoofd was ik al een plannetje aan het maken om mensen met NAH (niet aangeboren hersenletsel) workshops te gaan geven over positief denken in combinatie met knutselen.
Ik heb het idee in mijn schrift genoteerd. Nu eerst even voor mezelf zorgen, voordat ik weer voor iedereen ga zorgen.
Het idee is geboren en ik ga hier over een paar maanden zeker iets mee doen.

Nu ga ik gewoon weer een koe schilderen, een rode……denk ik. Waarom? Gewoon, omdat het kan!

Voor iedereen die wil weten hoe mijn blauwe koe eruit ziet.
koeien