Die vraag krijg ik vaak.

Ik moet dan even nadenken. Niet omdat ik het niet weet, maar omdat er zoveel mooie plekken zijn en ik nog niet alles gezien heb.

Tot nu toe zeg ik altijd: Khao Sok.

We slapen daar in een huisje op het water. Als ik wakker word, is het stil. Niet een beetje stil, maar echt stil. De wereld staat even op pauze. Ik kijk naar buiten en zie de zon opkomen. Langzaam. Alsof de tijd daar anders werkt.

Overdag gaan we met een boot het meer op. We varen tussen de rotsen door. Alles voelt groot, maar niet overweldigend. Eerder rustig. Later lopen we een stuk door het bos. Warm, een beetje benauwd, maar ook dat hoort erbij. En ergens tussendoor zitten we op een vlot op het water. De natuur is prachig.

Wat me bijblijft, is niet hoe het eruitziet. Het is hoe ik daar ben.

Zonder internet. Zonder afleiding. Mijn hoofd wordt stiller. Ik kijk meer en zie meer. Alsof ik even terugga naar iets eenvoudigs.

’s Avonds kijken we samen naar de zon die ondergaat. We zeggen niet veel. Dat hoeft ook niet.

Terug in Nederland gaat alles sneller. Is het voller. Vraagt er altijd wel iets aandacht.

Ik probeer dat stukje Khao Sok vast te houden. Niet de plek zelf, maar het gevoel. De rust en vooral de ruimte. Even niets hoeven.

Dus als mensen vragen wat de mooiste plek is, zeg ik: Khao Sok.

Maar wat ik eigenlijk bedoel, is de plek waar je even stil wordt. Waar je voelt dat het goed is zoals het is.

Ben jij ook in Khao Sok geweest? Wat is jou daar het meest bijgebleven?

Liefs,
Erica de Winter

Dit is een onderdeel van de reeks ‘Tussen Thailand en Thuis’ en is eerder verschenen op het Thailand-forum Olleke Bolleke.