In Het Dobbyhuis hebben we al een Wand van Verhalen. Daar hangen eendjes met de namen van de mensen die onderdeel zijn van Het Dobbyhuis. Ieder eendje hoort bij iemand en samen vertellen ze iets over de mensen die daar komen, maken, praten, lachen en hun eigen verhaal meenemen.

Ik vond het eigenlijk zo mooi wat daar ontstond, dat ik dacht: dit past ook bij Studio Blijmakers. Niet kopiëren, maar op onze eigen manier. Dus zijn we ook daar begonnen met een Wand van Verhalen. Geen eendjes dit keer, maar schaapjes. Want als Dordtenaren blijven we natuurlijk Schapenkoppen.

Deelnemers, begeleiders en stagiaires maken allemaal hun eigen schaapje. Op ieder schaapje komt de naam van de maker. Geen enkel schaapje hoeft hetzelfde te worden. Isabeau gaat samen met de makers aan de slag en langzaam zal de wand gaan groeien. Schaapje voor schaapje, naam voor naam, verhaal voor verhaal.

Het belangrijkste aan die wand is voor mij niet het schaapje, maar de naam die erop staat. Bij Studio Blijmakers komen mensen met niet-aangeboren hersenletsel en andere vaak niet zichtbare beperkingen. Voor veel van hen is hun leven op een bepaald moment behoorlijk veranderd. Werk valt weg, contacten veranderen en dingen die vroeger vanzelf gingen, kosten ineens veel meer energie. Juist daarom wil ik dat Studio Blijmakers meer is dan een plek waar je een paar uur per week creatief bezig bent. Je wordt er gekend. Als je er niet bent, wordt dat opgemerkt. En als je er wel bent, doe je ertoe.

Dat zeggen we natuurlijk gemakkelijk: je doet ertoe. Met deze wand wordt dat zichtbaar. Daar hangt jouw schaapje, met jouw naam, tussen de namen van alle andere mensen die onderdeel zijn van Studio Blijmakers.

Mensen gaan soms ook weer weg. Iemand verhuist, kiest voor iets anders of het leven verandert opnieuw. Het schaapje blijft gewoon hangen. Niet als monument, maar als klein teken: jij bent hier geweest. Jij was onderdeel van deze plek.

En soms neem je afscheid omdat iemand overlijdt. Deze week is er een deelnemer van Studio Blijmakers overleden. In de afgelopen jaren hebben we vaker afscheid moeten nemen, maar daar heb ik nooit over geschreven. Nu wil ik dat wel doen, omdat ook dit bij het leven in onze studio hoort. Mijn gedachten gaan uit naar haar familie en naasten, en naar de mensen die haar bij ons hebben leren kennen.

Als je regelmatig samen aan tafel zit, raak je vertrouwd met elkaar. Je maakt iets, drinkt koffie, praat over wat je bezighoudt. Soms ontstaat er een vriendschap. Soms zit de verbondenheid eenvoudig in het feit dat je elkaar steeds weer ziet. Je hoeft niet alles van elkaar te weten om iemand te gaan missen. Als iemand overlijdt, verandert er iets in de groep. De anderen komen weer bij elkaar en één persoon komt niet meer binnen. We kunnen niet aan de buitenkant zien hoeveel iemand mist.

Samen met de groep maken we haar schaapje, met haar naam erop. Het krijgt een plek op de Wand van Verhalen, want zij heeft bij ons gehoord en mag zichtbaar blijven op de plek waar zij deel uitmaakte van de groep. Wie wil, kan een herinnering vertellen. Wie liever stil meedoet, hoort er net zo goed bij. Ook voor begeleiders en vrijwilligers betekent een overlijden verdriet, en als oprichter sta ik daar zelf ook tussen.

De wand zal nooit echt af zijn. Gelukkig maar. Er komen nieuwe mensen binnen, nieuwe verhalen ontstaan en er worden nieuwe schaapjes gemaakt. Zo wordt het geen verzameling decoraties aan de muur, maar een stukje geschiedenis van Studio Blijmakers.

Straks zie je bij Studio Blijmakers misschien als eerste een muur vol kleurrijke Dordtse schaapjes. Maar als je iets langer kijkt, zie je iets anders. Je ziet namen. Mensen die hier hebben gemaakt, gelachen, geprobeerd, opnieuw zijn begonnen en een plek aan tafel hebben gehad. In Het Dobbyhuis groeien de eendjes, bij Studio Blijmakers de schaapjes. Twee plekken, dezelfde gedachte: jouw verhaal mag gezien worden en jouw naam gaat niet zomaar verloren.

Je hoeft niet beroemd te zijn om ergens een spoor achter te laten. Haar naam blijft op de wand. En als iemand straks naar haar schaapje kijkt en een herinnering wil vertellen, is daar ruimte voor.

Over onze nieuwe Wand van Verhalen bij Studio Blijmakers vertel ik ook in mijn nieuwe aflevering van Gouden Verhalen: ‘Je naam gaat niet verloren’. Je kunt de aflevering beluisteren via Springcast en je favoriete podcastplatform. Of klik of deze link.

En mijn vraag uit de podcast geef ik ook hier graag aan je mee: als jouw naam ergens zou mogen blijven hangen, welke plek zou dat dan zijn?

Liefs,
Erica