Mensen zeggen weleens tegen mij: “Wat bijzonder hoe alles op zijn plek is gevallen.”
Dan moet ik altijd een beetje lachen. Want achteraf lijkt alles logisch.
Nu kun je een lijn trekken van Studio Blijmakers naar Het Dobbyhuis. Van mijn kunst naar mijn boeken. Van een reis naar Thailand naar Dobby. Van een idee naar een project. Maar toen ik er middenin zat, voelde het helemaal niet logisch. Toen voelde het als zoeken, twijfelen, opnieuw beginnen en af en toe gewoon hopen dat de volgende stap zich vanzelf zou laten zien.
Als iemand mij tien jaar geleden had verteld waar ik nu zou staan, had ik hem waarschijnlijk niet geloofd. Een creatieve dagbesteding voor tientallen mensen. Boeken schrijven. Podcasts maken. Een eendje dat misschien wel uitgroeit tot een internationaal symbool voor dementie. Het stond nergens op een plan. Sterker nog, veel van de dingen die ik nu doe, bestonden toen nog niet eens.
Mensen denken vaak dat grote projecten ontstaan uit een perfect uitgewerkt plan. Dat je eerst precies weet waar je naartoe wilt en daarna stap voor stap de route volgt. Mijn ervaring is anders. De meeste dingen in mijn leven zijn begonnen met een gevoel. Een gedachte. Een idee dat bleef terugkomen. Een stemmetje dat zei: “Misschien moet je hier eens iets mee doen.”
Studio Blijmakers begon niet met een ondernemingsplan van honderd pagina’s. Het begon met de overtuiging dat creativiteit iets kan betekenen voor mensen. Dobby begon niet als internationaal project. Het begon met een klein wit eendje dat ik zag tijdens een bezoek aan Thailand. Mijn boeken begonnen niet met de gedachte dat ik schrijver wilde worden. Ze begonnen met verhalen die verteld wilden worden.
Als ik iets heb geleerd, is het dat je niet altijd het hele pad hoeft te zien. Soms hoef je alleen de volgende stap te zien. Dat klinkt eenvoudig, maar ik vond dat lang niet altijd makkelijk. Mijn hoofd zit meestal vol ideeën. Nieuwe ideeën brengen enthousiasme met zich mee, maar ook onzekerheid. Want wat als het niet werkt? Wat als niemand erop zit te wachten? Wat als je er veel tijd in stopt en het niets oplevert?
Dat zijn vragen die ik mezelf nog steeds stel. Alleen laat ik me er minder door tegenhouden. Want als ik terugkijk, zie ik dat bijna alle mooie dingen in mijn leven begonnen zijn zonder garanties. Ze begonnen met nieuwsgierigheid. Met proberen. En met de bereidheid om niet alles vooraf te weten.
Misschien is dat ook wel waarom ik zo graag met creativiteit werk. Een leeg doek vertelt je niet wat het gaat worden. Dat ontdek je onderweg. Eigenlijk geldt dat ook voor het leven. We willen graag zekerheid. We willen weten waar we uitkomen. We willen het liefst eerst het eindresultaat zien voordat we beginnen. Maar zo werkt het meestal niet.
De mooiste dingen ontstaan vaak terwijl je onderweg bent. Niet omdat je alles al weet, maar omdat je bereid bent die eerste stap te zetten. Als ik nu terugkijk, zie ik inderdaad een rode draad. Ik zie hoe het ene idee leidde naar het volgende. Hoe ontmoetingen deuren openden. Hoe kleine beslissingen soms onverwacht grote gevolgen hadden.
Achteraf lijkt alles logisch, maar zo voelde het onderweg niet.
En misschien is dat maar goed ook. Want als ik vooraf had geweten waar alle wegen naartoe zouden leiden, had ik waarschijnlijk een heleboel spannende afslagen gemist.
Dus als er één les is die ik de afgelopen jaren heb geleerd, dan is het deze: je hoeft niet altijd te weten waar je uitkomt. Soms is het genoeg om nieuwsgierig te blijven, te vertrouwen op dat stemmetje dat blijft terugkomen en gewoon de volgende stap te zetten.
Liefs,
Erica de Winter
