Als je aan zorg denkt, zie je misschien mensen voor je die er voor een ander zijn, met aandacht en tijd. Maar wie écht in de zorg kijkt, ziet steeds vaker formulieren en protocollen.

Ik snap waarom die er zijn. Regels zorgen voor veiligheid en duidelijkheid, en daar is niets mis mee. Toch merk ik dat het ergens onderweg te veel is geworden. We raken verstrikt in wat er moet, en ondertussen verdwijnt de vraag wat iemand zelf nodig heeft. Dat vind ik pijnlijk om te zien, omdat zorg voor mij begint bij de mens die tegenover je zit.

Studio Blijmakers startte in mijn kleine atelier op de Voorstraat, met een kwast, wat verf en de vraag wat mensen wél kunnen. Dat is nooit veranderd. Soms komen er instanties bij ons op bezoek. Dan zie ik ze zoeken. Wat wij doen laat zich namelijk niet vastleggen op papier, waardoor ze hun vinkjes niet op de juiste plek kunnen zetten. En op geen enkel formulier staat het onderwerp aandacht. Daardoor komen ze niet verder dan de rand van wat wij doen, hoe graag ze ook willen begrijpen wat hier gebeurt.

Ik wil niet naïef zijn. Niet elk protocol is overbodig en ik ben geen tegenstander van afspraken. Maar ik wil niet meedoen aan een manier van werken waarin het invullen van het formulier zwaarder weegt dan het gesprek. Een deelnemer is geen dossier. Bij Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis begin ik daarom bij wat iemand wél kan, en pas daarna bij wat er op papier moet.

Aandacht is het nieuwe medicijn. Dat zeg ik omdat iemand pas ruimte voelt om te proberen en te groeien als er echt tijd voor hem of haar is. Aandacht zegt tegen een mens: jij doet ertoe, ook als je niet alles kunt. En juist dat gevoel van gezien worden zie je nergens terug in een vinkje of een rapportage. Niets moet en heel veel mag.

Ik ben dankbaar dat ik mijn werk zo mag doen. Voor wie zich hierin herkent: begin klein. Stel een open vraag en luister écht naar het antwoord. Het hoeft niet perfect.

Hartelijke groeten,
Erica de Winter