Wanneer voelt iets als thuis?
Soms is er één zin die blijft hangen. “Ik wil naar huis.” Ik hoor die zin vaker. En elke keer doet hij iets met me. Niet omdat hij zo uitzonderlijk is, maar juist omdat hij zo herkenbaar klinkt. Laatst zat ik tegenover iemand aan tafel. We waren gewoon samen, in een vertrouwde omgeving. De jas […]
Ze raken iemand kwijt die er nog is
In het Dobbyhuis spreek ik ze vaak. Partners, kinderen, familieleden die met iemand meekomen, nog even blijven zitten of gewoon even willen praten terwijl er geschilderd wordt aan tafel. Soms ontstaan die gesprekken vanzelf, ergens tussen een kop koffie en een moment waarop het stilvalt. Maar er zijn ook gesprekken die we bewust inplannen. Momenten […]
Wanneer is het genoeg?
Soms zit ik tegenover iemand die vertelt dat het leven tegenvalt, dat het zwaar is en dat het niet meer zo leuk voelt als vroeger. Ik luister daar altijd naar, want ik weet hoe het kan voelen als dingen anders lopen dan je had gehoopt, en dat dat je kan raken op plekken waar je […]
Je bent niet eens bruin geworden
Sinds ik terug ben uit Thailand hoor ik het regelmatig. “Maar Erica… je bent helemaal niet bruin geworden.” Ik moet er elke keer een beetje om lachen. Alsof dat het bewijs is van een goede reis. Ja, ik zat heus wel eens op het strand. Met een cocktail zelfs. Even kijken naar de zee, even […]
Vier Dobby-prentenboeken
Dementie is moeilijk te begrijpen. En nog moeilijker om erover te praten. Daarom ontwierp ik Dobby. Het turquoise eendje met gouden kintsugi-barstjes. In de Japanse kunstvorm kintsugi worden breuken hersteld met goud. Niet om ze te verbergen, maar om te laten zien dat ze onderdeel zijn van het verhaal. Zo kijk ik ook naar dementie. […]
Aandacht verandert alles
Op 14 februari bezochten wij Baan Kamlangchay in Chiang Mai. Een plek die mij diep geraakt heeft. Niet alleen als maker van Dobby, maar vooral als mens. Baan Kamlangchay is een bijzondere zorggemeenschap voor mensen met dementie in Thailand. Opgericht door Martin Woodtli, die al bijna 25 jaar in Thailand woont en werkt. Zijn missie […]
Waar protocollen plaatsmaken voor penselen
Een tijdje geleden ontvingen we in het Dobbyhuis een groep casemanagers dementie. Ze kwamen kennismaken met Dobby. Niet alleen als kunstobject, maar als symbool, als gesprekstool en als ingang naar echte verbinding. Na een introductie over het Dobbyhuis, de Dobbymethodiek, het Dobbyherinnerboek en de Dobbyboekjes, deden we wat voor mij de kern is van alles […]
Kunst in de zorg is geen extraatje
Soms zeggen mensen het heel lief bedoeld: “wat gezellig, een beetje knutselen.” En ik snap het hoor. Creatieve dingen doen ziet er vaak ook gezellig uit. Een tafel met verf, een stapel papier, een muziekje op de achtergrond, iemand die even lacht om een scheve lijn die toch precies goed voelt. Maar wat ik de […]
Mijn 2025: een jaar vol gouden barstjes
In 2025 stond ik in Thailand met een wit eendje in mijn hand.Even later zat ik weer in Nederland toen mijn broer, die in Thailand was, overleed. Tussen die twee momenten in, met een oceaan ertussen, ontstond Dobby. Een turquoise eendje met gouden barstjes, dat veel meer met mijn eigen leven bleek te maken te […]
Een zaal vol verhalen (en heel veel creativiteit)
2 december was het zover: de boekpresentatie van De kracht van creativiteit.De zaal zat vol, het geroezemoes begon al bij binnenkomst en ik dacht vooral: wauw… jullie zijn echt allemaal gekomen. Het was druk, echt heel druk! Bijna een boekpresentatie zonder boek Tot op het laatste moment was het spannend of het boek op tijd […]