Sinds ik terug ben uit Thailand hoor ik het regelmatig.
“Maar Erica… je bent helemaal niet bruin geworden.”
Ik moet er elke keer een beetje om lachen. Alsof dat het bewijs is van een goede reis.
Ja, ik zat heus wel eens op het strand. Met een cocktail zelfs. Even kijken naar de zee, even niets hoeven. Maar eerlijk gezegd speelde het grootste deel van deze reis zich ergens anders af.
In gesprekken met mensen. In ontmoetingen die blijven hangen. In momenten die je stil maken.
We organiseerden een herdenkingsfeest voor mijn broer. Niet op het strand, zoals mensen soms denken, maar gewoon in Marktzicht. Het café waar hij jarenlang zijn plek had. Daar kwamen mensen samen. Er werd gelachen, er werden verhalen verteld en herinneringen gedeeld.
Ik bezocht ook plekken die indruk maakten. Ik sprak met mensen die zich inzetten voor mensen met dementie. Ik gaf een workshop bij Baan Kamlangchay. En in Chiang Mai mocht ik de vier Dobby-boekjes overhandigen bij Elephant Parade Land. Voor mij voelde dat alsof een cirkel rond was.
Dat zijn momenten die misschien geen bruine huid geven. Maar ze geven wel iets anders. Rust en dankbaarheid. En het besef dat sommige reizen niet gaan over zon en strand, maar over wat er onderweg in beweging komt.
Dus nee, ik ben niet echt bruin geworden.
Maar sommige reizen kleuren je vanbinnen.
Liefs,
Erica de Winter
