Een tijdje geleden ontvingen we in het Dobbyhuis een groep casemanagers dementie. Ze kwamen kennismaken met Dobby. Niet alleen als kunstobject, maar als symbool, als gesprekstool en als ingang naar echte verbinding.
Na een introductie over het Dobbyhuis, de Dobbymethodiek, het Dobbyherinnerboek en de Dobbyboekjes, deden we wat voor mij de kern is van alles wat ik maak: we gingen creëren.
Iedereen beschilderde een eigen blanco Dobby. Even los van protocollen en dossiers. Even niet denken in zorgvragen, maar in kleur, vorm en gevoel. Wat er ontstond was bijzonder. Unieke Dobby’s, elk met een eigen verhaal. Maar minstens zo belangrijk: er ontstond plezier, openheid en nieuwe ideeën.
Als maker geloof ik dat creativiteit ruimte maakt. Ruimte om te kijken naar wat er nog wél is. Ruimte om iemand te zien als mens, niet als diagnose. Niet het perfecte eindresultaat is belangrijk, maar het moment van aandacht. Dat stille moment waarop iemand opgaat in wat hij maakt. Waar verbinding ontstaat zonder dat het benoemd hoeft te worden.
In het Dobbyhuis werken we inmiddels met meer dan veertig creatieve activiteiten voor mensen met beginnende dementie. Van schilderen en tekenen tot verhalen maken, muziek beleven en samen bouwen. Altijd afgestemd op talent, tempo en mogelijkheden. We sluiten aan bij wat iemand nog graag doet, kan en wil.
Het Dobbyhuis is gestart. En wat ik daar iedere week zie, bevestigt waarom ik Dobby ooit bedacht. Creativiteit opent iets wat anders soms gesloten blijft. Aandacht verandert de sfeer in een ruimte. Het brengt mensen dichter bij elkaar.
Vergeten mag.
Maar niemand hoeft het alleen te dragen.
Liefs,
Erica de Winter
