Zes jaar lang komen er deelnemers via een zorgorganisatie naar Studio Blijmakers. Zes jaar lang horen ze erbij. Half december houdt dat op en dat komt níet doordat het hier niet goed gaat. De organisatie stopt het contract met ons.

Ik ben zwaar teleurgesteld en ik ben boos. Dat ga ik niet netjes wegpoetsen.

Toch noem ik bewust geen naam. Dat doe ik níet om iemand te sparen, maar omdat ik het bij de feiten wil houden. Als ik alleen vanuit mijn gevoel zou schrijven, werd dit geen net verhaal meer. Dit verhaal verdient het om serieus genomen te worden. Het gaat mij ook niet om die ene organisatie, maar om hoe er over mensen wordt beslist.

In zes jaar is er geen enkele klacht geweest, niet één. In de mail waarin ze het einde aankondigden, bedankten ze ons zelfs voor onze inzet en creatieve inspiratie. Als reden stond er een andere visie op kwaliteitseisen. Op papier heet dat kwaliteit, maar ik weet dat het écht om geld gaat.

In die mail heten ze cliënten. Bij ons zijn het deelnemers. Misschien zit het verschil in visie precies daar.

Weet je wat mij het meest raakt? In al die jaren is er niemand van die organisatie komen kijken. Niemand heeft gebeld om te vragen hoe het met hun mensen ging of wat het maken met hen deed. Over diezelfde mensen beslissen kon wél, vanaf een bureau met een begroting in de hand.

Aan die organisatie wil ik zeggen: u kende onze deelnemers niet. U heeft ze nooit gezien. Hoe kunt u dan bepalen wat zij nodig hebben?

Soms komen er instanties bij ons op bezoek. Dan zie ik ze zoeken. Ze willen hun vinkjes kwijt, maar op geen enkel formulier vinden ze het vakje voor aandacht. Deze organisatie kwam niet eens zoeken. Het papier was genoeg.

Ik begrijp heus dat zorg geld kost, maar als geld het eerste is waar je naar kijkt en de mens pas het laatste, dan ben je geen zorg meer aan het geven. Dan ben je aan het rekenen. Een deelnemer is geen kostenpost, maar iemand met een verhaal die hier een plek heeft gevonden waar hij gezien wordt. Die plek haal je niet zomaar weg en zeker niet zonder ooit te zijn komen kijken.

Daarom is dit blog een oproep aan wie zorg inkoopt of beleid maakt en eigenlijk aan iedereen die beslist over het leven van een ander. Kom kijken voordat je beslist. Vraag hoe het met iemand gaat voordat je vraagt wat het kost.

Ik blijf dat zeggen, net zo lang tot het gehoord wordt.

Hartelijke groet,

Erica de Winter