Vroeger had ik een probleem. Tenminste, zo voelde dat toen. Ik wilde graag creëren, schrijven en nieuwe dingen bedenken, maar soms wist ik gewoon niet wat. Dan wachtte ik op inspiratie, alsof die ieder moment kon aanbellen met een geweldig idee onder haar arm.

Tegenwoordig heb ik een heel ander probleem. Ik heb te veel ideeën.

Mijn ideeënboek staat vol. Mijn telefoon staat vol notities. Op losse papiertjes, in agenda’s en soms zelfs op de achterkant van een kassabon kom ik ideeën tegen die ik ergens snel heb opgeschreven omdat ik bang was ze anders kwijt te raken. Laatst bladerde ik door mijn ideeënboek en moest ik hardop lachen. Sommige ideeën waren best goed. Andere waren op zijn zachtst gezegd bijzonder. Tussen de notities stonden kunstwerken, boekideeën, workshops, blogs, projecten en losse zinnen waarvan ik me nauwelijks kon herinneren waarom ik ze ooit had opgeschreven.

Toch gooi ik ze nooit weg. Want inmiddels weet ik dat je een idee niet te snel moet afschrijven. Een paar jaar geleden kwam ik in datzelfde ideeënboek een korte notitie tegen: “Een vaas vol met smurfen.” Meer stond er niet. Geen schets, geen uitleg en geen plan. Alleen die ene zin. Jaren later werd het een kunstwerk met ruim tweeduizend smurfen.

En Dobby? Dat begon ooit met een klein wit eendje dat ik zag tijdens een bezoek aan Thailand. Op dat moment had ik geen idee dat daar boeken, workshops, Het Dobbyhuis en misschien zelfs een internationale beweging uit zouden ontstaan. Dat is het bijzondere van ideeën. Op het moment dat ze ontstaan, zien ze er vaak helemaal niet indrukwekkend uit. Ze komen binnen als een losse gedachte, een krabbel, een zin of een gevoel. Pas achteraf zie je wat erin verborgen zat.

Misschien is dat ook waarom ik nog steeds een ideeënboek bijhoud. Niet omdat ieder idee uitgevoerd moet worden. Dat is onmogelijk. Er staan waarschijnlijk genoeg ideeën in om de komende tien jaar bezig te blijven. Sommige ideeën zullen nooit verder komen dan een paar woorden op papier, en dat is prima. Maar tussen al die notities zitten altijd een paar ideeën die blijven terugkomen. Ideeën die aan je mouw trekken. Ideeën die weigeren weg te gaan. Die ideeën hebben meestal iets te vertellen.

Vroeger droomde ik van meer inspiratie. Nu droom ik af en toe van iets meer tijd. Want inspiratie is er inmiddels genoeg. Sterker nog, mijn grootste uitdaging is niet meer om ideeën te vinden. Mijn grootste uitdaging is kiezen met welk idee ik als eerste aan de slag ga. En eerlijk gezegd is dat een veel mooier probleem.

Misschien is dat wel één van de leukste dingen aan ouder worden. Niet dat je hoofd leger wordt, maar juist voller. Voller met ervaringen, ontmoetingen, verhalen en mogelijkheden. Soms kijk ik naar mijn ideeënboek en vraag ik me af welke verrassing er nog tussen die pagina’s verstopt zit. Welk idee staat daar al jaren geduldig te wachten? Welk plan lijkt nu nog onmogelijk? En welk klein zinnetje groeit misschien ooit uit tot iets waarvan ik me nu nog niet kan voorstellen hoe groot het zal worden?

Ik weet het niet, maar dat is misschien juist het mooie.
Want zolang er nieuwe ideeën blijven komen, blijft er ook iets om nieuwsgierig naar te zijn.

Liefs,

Erica de Winter